กรการ(นามปากกา) นวนิยาย เรื่องคัมภีร์ล่ามนุษย์หลุดโลก ตอน 5 เหตุแห่งรัก

เหตุแห่งรัก

เช้าวันรุ่งขึ้นธีรวัสตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะไปทำบุญที่วัดและในวันนี้เขาได้หยิบคัมภีร์ใส่กระเป๋าไปด้วย เมื่อมาถึงวัดธีรวัสก็เข้าไปหาหลวงตา หลวงตาจึงถามว่า

“เจ้าธีมาคนเดียวรึ โยมพ่อโยมแม่ล่ะไม่มากับเจ้าหรอ” หลวงตาทักทายธีรวัสด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

“ไม่ครับหลวงตา ท่านมีธุระ ผมจึงมาก่อนเพื่อให้ท่านทั้งสองสบายใจครับ” ธีรวัสพูดพร้อมกับพนมมือ

“ธีรวัสเจ้าก็คอยระวังตัวเองหน่อยแล้วกัน อย่าไปเก็บของที่ไม่ใช่ของเราไว้กับตัว มันจะเป็นภัยต่อตัวเจ้าเอง”

“ครับหลวงตาผมจะคอยระวัง งั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับหลวงตา” ธีรวัสพูดเสร็จก็ก้มลงกราบหลวงตาสามครั้งแล้วค่อย ๆ คลานออกไป

ขณะที่กำลังขับรถมาระหว่างทางธีรวัสก็คิดถึงคำที่หลวงตาพูดว่า

“อย่าเอาของที่ไม่ใช่ของเราไว้กับตัว” ธีรวัสทำสีหน้าครุ่นคิดอย่างกังวลใจ และของที่หลวงตาว่าคืออะไร

เมื่อธีรวัสมาถึงที่หอสมุดแห่งชาติขณะที่เขาจอดรถเปิดประตูออกมาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องดังขึ้นว่า

“ ช่วยด้วย…ช่วยด้วย…ช่วยฉันด้วย!!!! ” เสียงดังมาจากทางต้นไทรใหญ่ ธีรวัสจึงรีบวิ่งไป

จากนั้นธีรวัสก็เห็นผู้หญิงกำลังถูกชิงทรัพย์อยู่ คนร้ายกับหญิงสาวกระชากกระเป๋ากันไปมาอย่างดุเดือด ธีรวัสจึงวิ่งเข้าไปทันทีแล้วตะโกนออกไปว่า

“หยุดนะ !!!! ไอ้โจรใจทรามมาหากินกับผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้” ธีรวัสพูดพร้อมกับกระโดดถีบไอ้โจรกระเด็นไปกระแทกกับต้นไทรใหญ่ แล้วโจรก็รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ธีรวัสจึงรีบมาดูหญิงสาวและถามว่า

“คุณเป็นอะไรไหมครับ” ธีรวัสพูดพร้อมกับประคองหญิงสาวขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ เจ็บนิดหน่อย” หญิงสาวผู้นั้นตอบกลับ

ธีรวัสจึงประคองเธอไปนั่งที่โต๊ะหน้าหอสมุดแล้วถามหญิงสาวว่า

“คุณชื่ออะไรครับ มาทำอะไรที่นี้” ธีรวัสพูดขณะที่วางหญิงสาวให้นั่งลงเก้าอี้

“ฉันชื่อวัลล์ลลีค่ะ ” วัลล์ลลีตอบพร้อมกับมองหน้าของธีรวัส

“ส่วนผมชื่อธีรวัสหรือเรียกสั้น ๆ ว่าธีก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ธีรวัสพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับวัลล์ลลี

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้ ไม่งั้นฉันก็คงแย่แน่ ๆ” วัลล์ลลีพูดพร้อมกับยิ้มอ่อน ๆ ออกมาอย่างจริงใจ

แล้วธีรวัสจึงถามวัลล์ลลีว่า

“คุณวัลล์จะไปไหนหรอครับ”

“ฉันมาที่หอสมุดแห่งชาติค่ะ มาหาหนังสือไปอ่านอ่ะค่ะ”

เมื่อวัลล์ลลีพูดจบธีรวัสจึงมองนาฬิกาและนึกขึ้นได้ว่าจะถึงเวลาทำงานแล้ว จึงมองหากระเป๋าของตนเองว่าอยู่ไหน ทันใดนั้นธีรวัสจึงมองไปทางต้นไทรใหญ่ และเห็นกระเป๋าวางอยู่พร้อมทั้งคัมภีร์อมตะอาถรรพ์ที่หล่นออกมาจากกระเป๋าตอนสู้กับคนร้าย ในขณะนั้นวัลล์ลลีก็มองไปเห็นคัมภีร์เธอจึงทำสีหน้าตกใจอย่างมาก

และคิดในใจว่า

“คัมภีร์มาอยู่กับนายคนนี้ได้อย่างไร” ขณะที่วัลล์ลลีกำลังคิดธีรวัสก็เดินไปเก็บกระเป๋าและคัมภีร์ แล้วรีบขอตัวเข้าไปทำงาน

วัลล์ลลีได้แต่มองตามหลังแล้วคิดขึ้นอีกว่า

          “แสดงว่าตอนเรากลับเข้าไปในคัมภีร์จากนั้นคัมภีร์ก็ไปอยู่กับนายคนนี้หรอ ว่าแล้วทำไมตอนออกมาเมื่อคืนรู้สึกแปลก ๆ ชอบกล ต่อไปเราจะหลอกล่อมนุษย์ให้มาอ่านคัมภีร์ยังไง” ขณะที่วัลล์ลลีคิดเธอจึงสะดุ้งตื่นเพราะเสียงของโบตั๋นที่เรียกเธอ

“วัลล์ วัลล์ลลี” โบตั๋นตะโกนอย่างสุดเสียงแล้ววิ่งเข้ามาหาวัลล์ลลี

วัลล์ลลีขณะที่สะดุ้งตื่นก็รีบหันไปมองโบตั๋นทันใด  แล้วเรียกโบตั๋น

“อ้าว!!!! โบตั๋น” วัลล์ลลีพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน

โบตั๋นจึงรีบวิ่งมาจับมือวัลล์ลลีด้วยความดีใจที่ได้เจอเธออีกครั้ง โบตั๋นชวนวัลล์ลลีไปที่ร้านกาแฟ ในระหว่างที่กำลังเดินไปวัลล์ลลีจึงล้มลงเพราะเธอขาแพงขณะที่แย่งกระเป๋ากับคนร้าย โบตั๋นหันมาประคองวัลล์ลลีอย่างรวดเร็ว แล้วพูดขึ้นว่า

“วัลล์เป็นอะไร เจ็บมากไหม” โบตั๋นพูดพร้อมกับทำสีหน้ากังวัลและเป็นห่วงอย่างมาก

วัลล์ลลีไม่ทันได้ตอบโบตั๋นจึงรีบพยุงเธอไปที่ร้าน เมื่อถึงที่ร้านวัลล์ลลีได้เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้โบตั๋นฟัง โบตั๋นโมโหจะพาวัลล์ลลีไปแจ้งตำรวจแต่วัลล์ลลีไม่รู้ว่าตำรวจคืออะไร จึงถามโบตั๋นด้วยความสงสัยว่า

“ตำรวจคือใครหรอโบตั๋น” ขณะที่เธอพูดเธอจึงนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์ วัลล์ลลีจึงรีบตัดบทไปว่า

“ฉันไม่เป็นไร”

โบตั๋นจึงพูดขึ้น

“ไม่เป็นไรเธอยังเจ็บขนาดนี้ เธอจะให้ไอ้โจรชั่วคนนั้นฆ่าเธอก่อนหรอ” โบตั๋นพูดพร้อมกับทำสีหน้าเคร่งเครียดมาก

ด้วยความเป็นห่วงของโบตั๋นจึงทำให้วัลล์ลลีรู้สึกได้ว่าโบตั๋นคือเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับเธอ เมื่อโบตั๋นใจเย็นลงจึงไปหาอาหารว่างมาให้วัลล์ลลี  แล้ววัลล์ลลีเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อย

          ทันใดนั้นจึงมีชายหนุ่มสองคนเดินเข้าในร้านกาแฟ มุ่งตรงมาที่โต๊ะที่วัลล์ลลีกำลังหลับอยู่ และมีชายหนุ่มผู้หนึ่งเอามือไปสะกิดที่แขนข้างขวาของวัลล์ลลี เธอจึงลืมตาขึ้นเห็นชายหนุ่มผู้นั้นคือคนที่ช่วยเหลือเธอที่หน้าต้นไทรใหญ่นั่นเอง วัลล์ลลีจึงทักทาย

“คุณธี” วัลล์ลลีพูดขณะสลึมสลือ

“คุณเป็นไงบ้างครับ” ธีรวัสมีสีหน้าที่เป็นห่วง แล้วมีเสียงชายอีกผู้หนึ่งแทรกขึ้นมา ชายผู้นั้นคือทศพล

“ใครว่ะธี ทำไมสวยจัง” ทศพลพูดพร้อมกับมองหน้าธี

วัลล์ลลีก็ยังไม่ทันตอบคำถามของธีรวัส ก็มีเสียงโบตั๋นดังขึ้น

“นายมาอีกแล้วหรอ มาแล้วก็ว่านเสน่ห์สาวเลยนะ นี่วัลล์เพื่อนฉันนายห้ามยุ่ง” โบตั๋นพูดพร้อมกับเดินมาที่โต๊ะนั้น

โบตั๋นจึงบอกกับวัลล์ว่า

“วัลล์เธออย่าไปยุ่งกับนายคนนี้นะ เขาคือตัวอันตราย”โบตั๋นพูดพร้อมกับเบะปากใส่แล้วมองบน

“เธอพูดแบบนั้นไม่ได้นะ ยัยแว่น ฉันก็เสียคะแนนสิ” ทศพลตอกกลับโบตั๋น

ธีรวัสจึงห้ามทั้งสองคนให้หยุดทะเลาะกัน

“หยุด !!! ทะเลาะกันได้แล้วสองคนนี้เจอหน้ากันครั้งใดกัดกันอย่างกับ……..”

“กับอะไรว่ะธี นายพูดดีๆนะ ยัยแว่นหาเรื่องฉันก่อน” พลพูดพร้อมกับมองหน้าธี

“เปล่า ๆ ไม่มีอะไรช่างมันเถอะ” ธีพูดขึ้น

หลังจากนั้นพลและโบตั๋นจึงหยุดทะเลาะกันวัลล์ได้แต่มองไม่กล้าพูดอะไรออกไปสักคำและทำหน้างงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้วธีก็หันถามเธอด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง

“คุณวัลล์โอเคยังครับ หายเจ็บยัง และยังตกใจอยู่ไหม” ธีมีสีหน้าที่เป็นห่วงเป็นใยมากจนทำให้วัลล์ได้แต่มองหน้าเขาแล้วเธอเริ่มมีความรู้สึกดีกับชายคนนี้มากขึ้น แล้ววัลล์จึงตอบกลับไปว่า

“โอเคแล้วค่ะ” วัลล์พูดพร้อมกับอมยิ้มและทั้งสองจึงมองหน้ากัน

ซึ่งทั้งสี่คนก็ได้นั่งอยู่ในโต๊ะเดียว พูดคุยกันอย่างสนุกสนานโบตั๋นกับพลก็พูดไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไร ธีและวัลล์ได้คอยห้ามอยู่เสมอ

จากนั้นธีได้ชวนวัลล์และโบตั๋นไปทำบุญที่วัดพร้อมทั้งไปเที่ยวตลาดน้ำสี่ภาคในวันหยุดยาวอีกสามวันข้างหน้า

เมื่อวัลล์ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกสนุกกับการใช้ชีวิตบนโลกมนุษย์จนลืมการล่ามนุษย์ไปเลย เธอจึงตอบตกลงที่จะไป จากนั้นโบตั๋นจึงพูดขึ้น

“คุณธีค่ะแล้วนายหื่นกามคนนี้จะไปด้วยไหมค่ะ” โบตั๋นพูดพร้อมกับมองหน้าพลอย่างขยะแขยง

พลจึงพูดขึ้นทันที

“ไปสิ ก็คุณวัลล์ไปผมจะพลาดได้ไง ” พลยิ้มหวานว่านเสน่ห์ให้กับวัลล์ลลี ธีจึงแสดงอาการหวงวัลล์ลลีอย่างออกนอกหน้าด้วยการเอาตัวไปเบิ่งหน้าของพลไว้ ไม่ให้พลส่งสายตาไปให้วัลล์ลลี แล้วธีจึงพูดขึ้นว่า

“อีกสามวันเราเจอกันที่ร้านกาแฟของโบตั๋นนะครับ”

แล้วพลจึงแสดงตัวที่จะไปรับวัลล์ลลี แต่วัลล์ลลีปฏิเสธจนทำให้พลเสียหน้า โบตั๋นก็ทำสีหน้าเยาะเย้ยพลอย่างสะใจ เหตุที่วัลล์ลลีปฏิเสธพลเพราะว่าเธออยู่ที่ต้นไทรใหญ่หน้าหอสมุดและจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์

          สามวันผ่านไปเมื่อมาถึงวันหยุดทุกคนมาพร้อมกันที่ร้านกาแฟโบตั๋นและนั่งรถของธีไปคันเดียวพร้อมทั้งธีเป็นคนขับพลก็นั่งหน้าของธี ส่วนสองสาววัลล์และโบตั๋นนั่งข้างหลัง

          ทั้งสี่คนเริ่มมีความสนิทสนมกันมากขึ้นโดยเฉพาะธีและวัลล์จะรู้สึกได้ว่ามีอะไรพิเศษขึ้นกว่าคนที่รู้จักกันปกติ

                พอมาถึงวัดวัลล์ก็รู้สึกกังวลใจแปลก ๆ เพราะเธอไม่เคยได้มาสักครั้ง แต่พอธีเห็นสีหน้าของวัลล์จึงถามเธอว่า

          “คุณวัลล์เป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าคุณเป็นกังวลมาก” ธีพูดพร้อมกับจับมือของวัลล์

          วัลล์จึงมองหน้าธีแล้วตั้งสติ จากนั้นธีจึงจับมือวัลล์เข้าไปในศาลา เธอจึงรู้สึกได้ว่าเหมือนได้รับพลังอะไรสักอย่างจากธีแล้วทำให้เธอสบายใจมากขึ้น เมื่อประกอบพิธีทางศาสนาเสร็จทั้งสี่คนจึงมุ่งไปที่ตลาดน้ำสี่ภาค

          วัลล์เดินลงจากรถแล้วมองไปที่รอบ ๆ บริเวณตลาด เธอรู้สึกตื่นเต้นมาก ธีได้มาจับมือเธอแล้วเดินไปรับประทานอาหารที่อร่อย ๆ แต่มักจะมีมารพจรที่มักจะขัดขวางอยู่เสมอคือ พล

          “ธี นายจับมือวัลล์แบบนี้ไม่ได้นะ ต้องเป็นฉันสิ ฉันเป็นตำรวจปกป้องเธอได้” พลพูดพร้อมกับเดินแทรกตรงกลางระหว่างธีและวัลล์

          ทันใดนั้นโบตั๋นก็เดินมาบิดหูของพลแล้วลากเขาออกมาพร้อมทั้งต่อว่าพล

          “นายนั้นล่ะควรอยู่ห่างๆ เพื่อนของฉัน ไอ้หื่นกาม” โบตั๋นจึงทะเลาะกันไปมากับพลจนลืมเห็นว่า ธีและวัลล์หายไปทางไหนแล้วก็ไม่รู้

          ธีและวัลล์มีความสุขมากกับการเที่ยวด้วยกันในครั้งนี้ จึงทำให้ทั้งสองมีความรู้สึกที่ดีให้แก่กัน และในระหว่างช่วงเดือนนี้วัลล์และธีจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอจนทำให้วัลล์ลืมการล่ามนุษย์ให้กับพราหมณ์โฆษกะไปเลย

                                                                                                       กรการ

                                                                                                       ๒๙ กันยายน ๒๕๖๐