นวนิยาย

หลุดพ้น คัมภีร์อมตะอาถรรพ์ได้วางอยู่ ณ แท่นทำพิธีของพราหมณ์โฆษกะ ธีรวัสจึงเดินไป ขณะที่กำลังเดินไปมนุษย์หลายร้อยชีวิตก็ร่องรอยหายไปยังโลกมนุษย์ตามลำดับที่ตนถูกดูดเข้ามาในคัมภีร์ และเหลือเพียงธีรวัสคนสุดท้าย เขาจึงมาหยิบคัมภีร์เข้ามากอดจากนั้นร่างของเขาก็จางหายไปยังโลกมนุษย์ ณ แดนเนรมิตแห่งนี้ถูกดูดเข้าไปในคัมภีร์ ธีรวัสตื่นขึ้นมาจากบนเตียงพร้อมกับคัมภีร์ที่วางอยู่บนหน้าอก จากนั้นจึงอาบน้ำแต่ตัวแล้วเดินลงไปด้านล่าง ร้องเรียกหาพ่อและแม่ แต่ไม่มีใครอยู่ จึงมีคนรับใช้วิ่งมาแล้วบอกว่าคุณทินและคุณนีไปวัดได้หลายวันแล้วยังไม่กลับเลย ธีรวัสจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาพ่อ “ พ่อครับ พ่อกับแม่ไปทำอะไรอยู่ที่วัดหลายวันครับ ” เมื่อสุทินได้ยินเสียงลูกชายจึงดีใจมาก และเรียกภรรยาของตนว่าลูกโทรมา ผู้เป็นแม่ได้ยินเช่นนั้นจึงดีใจมาก “ ธีรออยู่บ้านอย่าไปไหนนะลูกพ่อกับแม่จะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้ ” “ ครับแม่ ” ธีรวัสรู้สึกงงกับคำพูดของแม่ เหมือนกับไม่ได้เจอกันหลายวัน ก่อนที่สุทินและภาวินีจะของกลับมาบ้านเพื่อมาหาลูก หลวงตาจึงหมอบสร้อยพระให้ แล้วนำไปให้ธีรวัสสวมใส่ไว้ตลอดเวลา จะได้แคล้ว...

ทำลาย ธีรวัสเมื่อถูกอสูรจับตัวมาที่ลานกว้างมัดแขวนไว้บนไม้ตะเคียน อสูรนำตัวธีรวัสมาตั้งแต่หัวค่ำ จนทำให้ธีรวัสหลับไปขณะแขวนอยู่บนไม้ตะเคียน พราหมณ์โฆษกะจะทำพิธีดูดพลังธีรวัสให้ตนเป็นอมตะ โดยให้มนุษย์ทั้งหมดที่เป็นบริวารมาอยู่รวมกันและล้อมรอบธีรวัสไว้ ส่วนวัลล์ลลีเผลอหลับในต้นไทรจนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับธีรวัส และวิหคก็โดนอสูรจับไปมัดไว้ เพราะกลัวว่าวิหคจะไปบอกกับวัลล์ลลี เมื่อใกล้จะถึงเวลาเที่ยงคืนธีรวัสยังคงหลับอยู่ พราหมณ์โฆษกะจึงบอกกับอสูรให้เขาไปปลุกธีรวัส “ อสูรเอาน้ำไปสาดให้ไอ้มนุษย์ผู้นั้นตื่นบัดนี้ ” พราหมณ์ยื่นขันน้ำมนต์ให้กับอสูร “ ได้ขอรับพระอาจารย์ ” อสูรรับขันน้ำมนต์แล้วรีบวิ่งไปที่ธีรวัสโดนมัดอยู่ ทันใดนั้นจึงสาดน้ำเข้าไปที่หน้าของธีรวัสอย่างแรงจนเขาสะดุ้งตื่น ธีรวัสตื่นขึ้นมาด้วยความงงงวยพร้อมทั้งพูดออกมาว่า “ เฮ้ย !! ใครเอาน้ำมาสาดข้านิ ” ธีรวัสมองไปเจออสูรยืนอยู่ข้าง ๆ “ ข้าเองมีไรว่ะ ไอ้มนุษย์ ” อสูรใช้น้ำเสียงขู่ธีรวัส “ ปลุกกันดี ๆ ก็ได้นิ ทำไมต้องใช้น้ำสาดด้วย ” ธีรวัสโมโห พราหมณ์จึงพูดขึ้น “ ข้าให้อสูรทำเอง เจ้ามีปัญหาอะไร ” ธี...

ยอมแลกชีวิต เมื่อวัลล์ลลีตัดสินใจที่จะช่วยธีรวัสก็แสดงว่าเธอเป็นคนอกตัญญูแก่ผู้มีพระคุณจึงทำให้พราหมณ์โฆษกะโกรธและไม่พอใจเธอมาก เพราะเธอเปรียบเสมือนลูกของเขาคนหนึ่ง ซึ่งพราหมณ์โฆษกะรักและคอยดูแลมาจนวัลล์ลลีเติบโต พราหมณ์โฆษกะจึงได้สั่งอสูร “ อสูร เอาตัวของวัลล์ลลีไป ” อสูรวิ่งเข้ามาจับแขนวัลล์ลลี “ พี่อสูรปล่อยน้องเดี๋ยวนี้นะ ” วัลล์ลลีขัดขืนจนผลักอสูรล้มลง “ วัลล์ลลีเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ ” เสียงพราหมณ์โฆษกะดังขึ้น “ พระอาจารย์วัลล์ยอมทุกอย่าง แม้กระทั่งชีวิตวัลล์ก็ให้ได้ ขอแค่ปล่อยคุณธีไป ” เธออ้อนวอนพราหมณ์โฆษกะ “ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไปอยู่ในกรงขังกับมันเลย ” พราหมณ์โฆษกะโมโหพร้อมชี้หน้าวัลล์ลลี “ แต่อย่างไรข้าก็ไม่ปล่อยมันไปเด็ดขาด ” “ ได้เจ้าค่ะ วัลล์ลลีจะเข้าไปและยอมแลกชีวิตของวัลล์เอง ” วัลล์มีสีหน้าที่จริงจัง และมีน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง จากนั้นวิหคบินเข้ามาและได้ห้ามวัลล์ลลีไว้ “ วัลล์คิดให้ดีก่อนอย่าทำแบบนี้ ชีวิตน้องมีค่านะ ” วิหคบินมาตรงหน้าวัลล์ลลี “ มันไม่มีค่าหรอกพี่วิหค ถ้ามีก็เป็นแค่เกิดมาเพื่อเป็นเครื่องมือของพระอาจารณ์เท่านั้น ” “ ไม่จ...